Gdzieś między dwudziestymi urodzinami a trzydziestką zaczynamy poważniej myśleć o życiu. Pojawiają się pytania: „Czy jestem na dobrej drodze?”, „Czy nie marnuję czasu?”, „Co powinienem/powinnam już ogarniać?”. W social mediach widzimy ludzi, którzy już po dwudziestce „mają wszystko” – karierę, podróże, mieszkania i idealne relacje. Ale rzeczywistość jest zazwyczaj bardziej skomplikowana. Dlatego warto się na chwilę zatrzymać i przemyśleć, jakie cele faktycznie są ważne przed 30-tką – nie dla lajków, tylko dla siebie.
Nie chodzi o checklistę, lecz o kierunek
Zacznę od tego: nie ma jednej uniwersalnej listy „must-have” czy „must-do” przed 30-tką. Każde życie to inna historia. Nie musisz mieć własnego mieszkania, firmy, męża, żony, psa i sześciopaku na brzuchu, żeby uważać swoje życie za wartościowe. Ale mimo wszystko, dobrze jest wyznaczyć sobie pewne cele, które pomogą ci lepiej poznać siebie, uczynić twoje życie trochę bardziej spójnym, a decyzje – mniej przypadkowymi.
Naucz się naprawdę siebie słuchać
Może brzmi jak banał, ale to fundament. Jeśli przed trzydziestką nauczysz się rozpoznawać, co czujesz, czego naprawdę chcesz, co ci służy, a co cię męczy – zyskujesz ogromną przewagę w życiu. To właśnie wtedy można przestać robić rzeczy „bo tak trzeba” i zacząć kierować się tym, co naprawdę rezonuje z twoim wnętrzem.
Nie chodzi o to, by siedzieć w medytacji godzinami (choć jeśli to twoja bajka – świetnie), ale raczej o regularny wgląd w siebie. Pomogą w tym proste rzeczy: pisanie dziennika, spędzanie czasu offline, zadawanie sobie pytań typu: „Po czym poznaję, że jestem szczęśliwa/y?”, „Kiedy ostatnio czułam/em się spełniona/y?”, „Co robiłam/em wtedy?”.
Opracuj relację z pieniędzmi
Każdy z nas ma jakieś przekonania na temat pieniędzy – często podświadome. Że trzeba ciężko harować, żeby je mieć. Że nie wypada mówić o pieniądzach. Że „bogaci to ci inni”. Do trzydziestki fajnie byłoby przynajmniej te swoje przekonania zobaczyć i zacząć z nimi coś robić.
Nie mówię o byciu ekspertem od finansów czy inwestowaniu w bitcoina. Chodzi bardziej o to, żeby wiedzieć:
– ile zarabiasz i na co idą twoje pieniądze (czyli po prostu prowadzenie budżetu),
– co daje ci finansowe poczucie bezpieczeństwa (choćby 3-miesięczna „poduszka finansowa”, która pozwala odetchnąć, gdy coś się posypie),
– co oznacza dla ciebie dostatnie życie.
Dla mnie dużym krokiem było przestać traktować pieniądze jako temat tabu. Po kryjomu obliczałam, ile mogę wydać na jedzenie, zabawki dla kota i książki, ale bałam się rozmawiać o pieniądzach, nawet z bliskimi. Dopiero zrozumienie, że pieniądze to tylko narzędzie i nie świadczą o mojej wartości jako człowieka, dało mi większy luz.
Przepracuj swoją relację z pracą
Czasem myślę, że największy paradoks młodej dorosłości to to, że masz niby całe życie przed sobą, a jednocześnie już trzeba wiedzieć, co chcesz robić. Nacisk na to, by „znaleźć swoją pasję” jest ogromny – a prawda jest taka, że większość ludzi jej jeszcze przed trzydziestką nie ma. I to jest OK.
Ale warto pracować nad czymś innym: świadomością tego, co lubisz w pracy, co cię frustruje, co daje ci satysfakcję, a co wykańcza. Warto uczyć się stawiać granice, mówić „nie” lub prosić o pomoc. Nauczyć się nie brać wszystkiego do siebie. Nie chodzi o to, by idealnie wiedzieć „co chcę robić do końca życia”, tylko by nie bać się korygować kursu. Zmiana pracy, zawodu, a nawet całej branży nie jest porażką – to część procesu.
Zadbaj o swoje ciało, zanim cię naprawdę zmusi
Ja wiem, że w młodym ciele często „wszystko działa” i ciężko się przejmować zdrowiem, kiedy masz dwadzieścia kilka lat. Ale ciało nie zapomina. Nawyk siedzenia po 10 godzin dziennie, ignorowanie bólu kręgosłupa czy niedosypianie może nie robić wielkich szkód tu i teraz – ale potem się odezwie.
Nie musisz być fit influencerem. Ale jeśli przed 30-tką nauczysz się choćby delikatnie dbać o swoje ciało (ruch, sen, nawodnienie, mniej śmieciowego jedzenia), inwestujesz w siebie jak nigdzie indziej. Przekonałam się o tym boleśnie, gdy po roku pracy zdalnej i zero ruchu moje ciało na dobre się zbuntowało – a wystarczyło krótki spacer dziennie, trochę dbania o sen i picie wody, by poczuć się o niebo lepiej.
Naucz się nawiązywać zdrowe relacje
Z wiekiem coraz bardziej dociera do mnie, że relacje to filar życia. Bez przyjaźni, zaufania, więzi – nawet największe sukcesy smakują pusto. Przed 30-tką warto nauczyć się:
– stawiać granice,
– mówić otwarcie o swoich potrzebach,
– słuchać naprawdę, a nie tylko „czekać na swoją kolej”,
– odpuszczać toksyczne znajomości – nawet jeśli są długoletnie,
– tworzyć relacje oparte na wzajemnym szacunku, a nie na tym, że „bo się znamy od liceum”.
To nie zawsze proste i często boli – bo czasem oznacza to stratę ludzi, z którymi byliśmy przez lata. Ale właśnie wtedy robi się przestrzeń na ludzi, z którymi można być naprawdę sobą.
Przestań dopasowywać się za wszelką cenę
To był dla mnie jeden z większych przełomów. Dość długo próbowałam „się wpasować” – tu nikogo nie urazić, tam się domyślić, co wypada, a co nie, żeby „dobrze wypaść”. Problem w tym, że kiedy zbyt często zdejmujesz siebie z piedestału, by innym było wygodnie – w końcu zapominasz, kim właściwie jesteś.
Przed trzydziestką warto powoli (albo i z przytupem) wracać do siebie. Nawet jeśli oznacza to, że ktoś cię przestanie lubić. Bo jeśli ktoś cię „lubi”, gdy jesteś w ciągłym niedopasowaniu do siebie – to znaczy, że tak naprawdę lubi kogoś innego.
Znajdź swoje minimum szczęścia
Nie takie maksymalne „co by było, gdybym wygrał milion”, tylko absolutne minimum, które daje ci poczucie sensu i spokoju. To może być:
– kawa na spokojnie rano,
– praca, która nie wysysa energii,
– relacje, w których nie trzeba udawać,
– wolna sobota bez poczucia winy,
– odłożone parę tysięcy na „czarną godzinę”.
Kiedy znasz swoje minimum, masz kompas. Gdy zaczyna ci być źle – wiesz, czego brakuje. I łatwiej nie dać się wciągnąć w spiralę porównań, presji i gonitwy za „więcej, lepiej, szybciej”.
Rozlicz się z dzieciństwem (albo chociaż zobacz, co tam siedzi)
Wielu z nas niesie ze sobą bagaże sprzed lat, które wpływają na to, jak reagujemy, jakie związki tworzymy, jak się traktujemy. Czasem to „tylko” brak pochwały i ciągły krytycyzm. Czasem konkretne traumy, przemoc, brak emocjonalnej obecności rodziców. Przed trzydziestką warto chociaż zerknąć w ten bagaż. Nie zawsze trzeba od razu do terapeuty (choć polecam, jeśli tylko czujesz gotowość), ale ważne, by zauważyć, że to wszystko nie wydarzyło się „po nic”.
Dla mnie to był punkt zwrotny – kiedy zrozumiałam, że moje nieustanne „muszę zasłużyć” to nie wada charakteru, tylko mechanizm obronny z dzieciństwa. Dopiero wtedy mogłam zacząć to zmieniać.
Daj sobie prawo do zmieniania zdania
W młodości często myślimy, że decyzje muszą być ostateczne: kierunek studiów, zawód, miasto życia. A tymczasem rzeczy się zmieniają – i my się zmieniamy. I to dobrze. Przed trzydziestką warto się przekonać, że można zmienić zdanie. Można zrezygnować z czegoś, co się kiedyś kochało. Można powiedzieć: „już nie chcę”, „to już nie moje”, „teraz potrzebuję czegoś innego”.
To nie znaczy, że jesteś niezdecydowana/y. To znaczy, że się rozwijasz.
Małe kroki robią wielką różnicę
Największym złudzeniem jest myśl, że wszystko trzeba zmienić od razu. Schudnąć, być szczęśliwym, zdrowym, mądrym, pewnym siebie… najlepiej na już. Prawda jest taka, że największe zmiany przychodzą wtedy, gdy zaczynasz robić coś regularnie – nawet jeśli to coś małe:
– 10 minut jogi dziennie,
– raz w tygodniu „dzień offline”,
– zapisanie co rano 3 rzeczy, za które jesteś wdzięczna/y,
– zostawienie pracy o czasie, a nie ciągłe „jeszcze tylko jedno maile”.
To z tych małych zwycięstw składa się poczucie wpływu na własne życie.
Nie porównuj się do ludzi, których nie znasz
Instagram, LinkedIn, fejs – pokazują ułamek rzeczywistości. I to najczęściej tej wyselekcjonowanej i podkręconej. Jeśli masz wrażenie, że tylko tobie „nie idzie” albo że wszyscy dawno już „są dalej” – wycisz te głosy. Porównuj się do siebie sprzed roku. Sprzed 5 lat. Sprzed wczoraj.
Czasem jedyny „postęp”, jaki robisz w danym momencie, to to, że nie zrezygnowałaś/eś. Że się podniosłaś/eś. Że poszłaś/eś na terapię. Że zadzwoniłaś/eś do przyjaciela. I to też się liczy.
Podsumowując…
Cele, które warto wyznaczyć przed trzydziestką, nie mają wyglądać dobrze na papierze. One mają ciebie wspierać – w codzienności, w decyzjach, w tym, jak się czujesz z samą/samym sobą. Nie musisz być “ogarnięta/y” w każdym obszarze, ale im bardziej świadomie idziesz przez życie, tym większa szansa, że nie zgubisz po drodze siebie.
A Ty – jakie cele chciałbyś/chciałabyś zrealizować przed trzydziestką? A może już masz trzy dychy (albo więcej) i widzisz z perspektywy, co było naprawdę ważne? Daj znać w komentarzu – jestem bardzo ciekawa Twojej historii!
0 komentarzy